“Rather than wishing for change, you first must be prepared to change.” – Catherine Pulsifer
Dat las ik vanmorgen op Twitter. En het is weer zover. De tijd dringt. Ik ben het weer zat, want mijn (over)gewicht loopt op dit moment de spuigaten uit.
Obstinaat zijn helpt niet. Vaak denk ik nl. wat heeft het leven nog voor zin, als je niet mag drinken, roken en eten. Totdat ik (opnieuw) tegen mijn eigen muur oploop en mezelf eens goed bekijk in de spiegel. Tuurlijk mag je wel drinken, roken en eten, maar met mate. En dan doe je jezelf een lol, niet die ander. Je doet het louter voor jezelf.
Momenteel zit ik helegaar niet energiek in mijn vel, bedacht ik gisteravond terwijl ik die ene spannende film in bed lag te kijken en me schaamde over de nootjes die ik daarbij moest nuttigen. Ik had eigenlijk helemaal niet zo’n trek, namelijk, maar de emoties die bij die film loskwamen noopten me tot het zoeken naar iets eetbaars.
Toch een emo-eter dus. En eentje die voor zichzelf eens op de rit gaat krijgen, waar het beter kan, waar het anders kan, en vooral eens haar best gaat doen om ook meer te bewegen. Want de ledigheid, mensen, ben ik inmiddels meer dan zat. Ik word moe als ik naar mezelf kijk. Terwijl ik van origine eigenlijk best wel vitaal ben.
Die muur waar ik tegenaan loop continu, die ga ik afbreken en mezelf daarbij. Het moet overzichtelijk en vooral inzichtelijk worden waarom ik dan zo vreselijk tegendraads ben als het aankomt op vergoelijking jegens mezelf qua eten. Het kan zo niet langer.
De slogan: “Er schuilt diep binnen mij een slank mens” moet eruit. Die moet een schop onder haar hol en levenslange opoffering moet mijn deel zijn….
Wish me luck!
As ever,
Irene